درباره من
با عنوان مربی پرستاری، به مدت ۳۰ سال، بوده ام.
ادامه...
دلا دیوانه شو ،دیوانگی هم عالمی داره.
دیروز که داشتم تو پارک محله( شش هزار و نهصد و پنجاه )گام روزانه را می زدم؛ دیدم مردی که شهره است به دیوانگی با لباس ها و کفش های پاره پاره ،زیر شاخه ها تازه جوونه زده درختا و کنار باغچه های تازه گل کاری شده ؛
میخونه
:«ترسی نداره ای دل ،این ظلمت شبونه ،اینو همه می دونند ،شاه اگه مهربونه،خشمش برای دشمن یه خشم بی امونه».
دیدم بدم نیست آدم دیوونه باشه ها.
به خودش دلداری میده خبری نیست،نترس.
آب به آسیاب دشمن ریختن
میگه تو آب به آسیاب دشمن می ریزی وقتی...
ومن متعجب که مگه من دشمن را به تو ترجیح میدم؟
همه عمر گفته اینو نگو اونو بگو مبادا ...
خب من منم ؛تو تو
نمیشه که به جای من زندگی کنی
یه باره بگو برو بمیر
خفقان بگیر
هرچی بگم ازتوش یه چیز در میاد
من با نگفتن احساس خفگی می کنم
بذار راحت باشم
اصلا کی گفته دیگران از خودم مهم ترند؟
اعتراض دارم ؛بابا من اعتراض دارم
من آزادی ندارم
مگه ربات هستم که باید برنامه ریزی ام کنی؟
حالا که گفته تو درست برنامه ریزی می کنی؟
توجیه سعید ایروانی(در سازمان ملل ) برای ادامه دفاع
در تاریخ ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، ایالات متحده با هماهنگی کامل با اسرائیل، دومین حمله نظامی عامدانه و تحریکنشده را علیه جمهوری اسلامی ایران آغاز کرد.
این اقدام، تجاوزی محاسبهشده بود.
شهرهای بزرگ و مناطق مسکونی پرتراکم هدف قرار گرفتند.
صدها غیرنظامی بیگناه جان خود را از دست دادند و شمار بیشتری مجروح شدند.
این اقدام، نقض فاحش منشور ملل متحد، بهویژه بند ۴ ماده ۲ آن است که تهدید یا توسل به زور علیه حاکمیت و تمامیت ارضی هر دولت را بهطور مطلق ممنوع میسازد.
این حمله تعرضی مستقیم به بنیانهای حقوق بینالملل است.
شورای امنیت در ۲۸ فوریه نشست اضطراری تشکیل داد.
واقعیتها روشن بود.
تجاوز روشن بود.
مسئولیت روشن بود.
در اقدامی بیپروا و بیسابقه، ایالات متحده و رژیم اسرائیل بهطور عامدانه رهبر جمهوری اسلامی ایران، آیتالله سید علی خامنهای، و شمار زیادی از مقامات عالیرتبه نظامی را هدف قرار دادند.
هدف قرار دادن عالیترین مقام یک دولت عضو مستقل سازمان ملل متحد، نقضی فاحش از حقوق بینالملل و تعرضی مستقیم به اصل تساوی حاکمیتی دولتها است.
چنین رفتاری کل نظام بینالمللی را به مخاطره میاندازد.
آمریکا و رژیم اسرائیل بهطور عامدانه غیرنظامیان و زیرساختهای غیرنظامی را هدف قرار میدهند.
مدارس، بیمارستانها، تأسیسات هلالاحمر و ساختمانهای مسکونی مورد حمله قرار گرفتهاند.
در نخستین روز تجاوز، یک مدرسه دخترانه در میناب، شهری کوچک در استان هرمزگان در جنوب ایران، بهطور عامدانه تخریب شد.
در نتیجه، 185 دانشآموز دختر بیگناه به شهادت رسیده اند. پیکرهای آنان پس از ساعتها عملیات نجات از زیر آوار خارج گردیده.
در همان روز، حملات مشابهی در شهرهای دیگر، از جمله شرق تهران و آبیک در استان قزوین، منجر به شهادت چندین دانشآموز دیگر شده.
با این حال، همین بعدازظهر، سفیر رژیم اسرائیل از همین تریبون، با توسل به دروغ و جعل واقعیت، با وقاحتی آشکار جنایات ارتکابی این رژیم علیه کودکان و غیرنظامیان بیگناه در ایران را ،انکار کرده.
دیروز، حملات بیشتری ساختمانهای هلالاحمر، بیمارستانهای مطهری، گاندی و خاتم در تهران، بیمارستان ابوذر در اهواز، سه ایستگاه اورژانس در سراب، چابهار و همدان، و نیز ساختمانهای مسکونی در شمال تهران را هدف قرار داد.
امروز صبح، موشکها به مناطق مسکونی و پرتراکم در سنندج، استان کردستان، اصابت کردند.
شمار دقیق تلفات همچنان در حال بررسی است.
این اقدامات ، مصداق تجاوز است.
این اقدامات ، مصداق جنایات جنگی است.
این اقدامات ، مصداق جنایات علیه بشریت است.
سازمان ملل متحد نمیتواند سکوت کند. پاسخگویی یک انتخاب نیست.
مایه شرمساری و نهایت دورویی است که آمریکا در نخستین روز ریاست خود بر شورای امنیت، نشست سطحبالایی درباره حفاظت از کودکان، فناوری و آموزش در منازعات مسلحانه ذیل دستورکار «حفظ صلح و امنیت بینالمللی» برگزار میکند، در حالی که همزمان موشک به شهرهای ایران شلیک کرده، مدارس را بمباران میکند و کودکان را میکشد.
برای آمریکا «حفاظت از کودکان» و «حفظ صلح و امنیت بینالمللی» ظاهراً مفهومی متفاوت از آنچه منشور ملل متحد مقرر میدارد ؛ دارد.
واژگان درباره صلح و حمایت ، نمیتواند اعمال تجاوزکارانه را بپوشاند.
هیچ تردیدی نباید وجود داشته باشد: هیچ تهدید قریبالوقوعی از سوی ایران وجود نداشت.
برنامه هستهای ما ،ذمنحصراً صلحآمیز است.
ما درگیر مذاکرات جدی دیپلماتیک بودیم
برای دومین بار، ایالات متحده زور را بر دیپلماسی ترجیح داد و منشور را نقض کرد.
هیچ مبنای حقوقی برای توجیه این حمله وجود ندارد.
ادعای موسوم به «حمله پیشدستانه» هیچ جایگاهی در حقوق بینالملل ندارد.
ممنوعیت توسل به زور مطلق است، مگر در دفاع مشروع ، در برابر حمله مسلحانه.
ایران در حال اعمال حق ذاتی دفاع مشروع خود ، وفق ماده ۵۱ منشور است.
پاسخ ما قانونی، ضروری و متناسب است.
ما صرفاً اهداف نظامی نیروهای متخاصم را هدف قرار میدهیم.
غیرنظامیان را هدف قرار نمیدهیم.
منافع کشورهای همسایه را هدف قرار نمیدهیم.
بر اساس حقوق بینالملل، هر دولت مکلف است اجازه ندهد قلمرو آن برای ارتکاب اعمال تجاوزکارانه علیه دولت دیگر مورد استفاده قرار گیرد.
دولتهای عضو باید مراقبت مقتضی را برای جلوگیری از استفاده نیروهای خارجی از قلمروشان جهت حمله به سایر کشورها ، اعمال کنند.
ایران به دنبال جنگ نیست.
ایران به دنبال تشدید تنش نیست.
اما ایران از حاکمیت خود ، دست نخواهد کشید.
موضوع ، پیش روی جامعه بینالمللی ، روشن است:
آیا یک دولت قدرتمند
میتواند با مصونیت کاملذ، به یک عضو مستقل سازمان ملل متحد حمله کند؟
اگر پاسخ مثبت باشد، منشور بیمعناست.
اگر پاسخ منفی باشد، این تجاوز باید محکوم و متوقف شود.
استانداردهای دوگانه اعتبار این شورا را نابود خواهد کرد.
سکوت، قانونگریزی بیشتر را جسورتر خواهد ساخت.
تا زمانی که تجاوز ادامه داشته باشد؛ ایران قاطعانه و بیدرنگ از خود دفاع خواهد کرد.
شورای امنیت باید اقدام قاطع، روشن و بدون ابهام کند.
بارقه امید
داشت نصیحت می کرد:« اختلافات تون را کنار بگذارید،حالا وقتش نیست»
میگفت :«پس کی وقتش هست؟من اینا سرم نمیشه؛همش میگین حالا وقتش نیست».
انگار جراحات عاطفی داریم بعضی هامون
.
میگه :«نمی تونم کنار بگذارم»من همش کوتاه آمده ام؛ مرگ یه بار شیون یه بار».
و بدینسان بود که متوجه شدیم« کمی دیر شده».
شما بارقه امید می بینید؟