دومین پنج شنبه ماه مهر

هفته پیش در چنین روز پسرم و عروسم بعد از خواب بعد از ظهر ،رفتند گردش در شهر و من فرصت یافتم خواب خوبی داشته باشم و ساعت 55 دقیقه بامداد وقتی از خانه پسر خاله اش به خانه مان بازگشتند، من بیدار بودم.آخرین روز اقامت شان در اصفهان بود و خوابیدند تا بتوانند صبح زود به تهران باز گردند.

روز جمعه بر من خیلی سخت گذشت .جای خالی شون اذیتم می کرد .اما شنبه تا سه شنبه هر روز با نوه کوچولوی ملوسم به خوبی گذشت.

دیروز بعد از پنج روز غیبت از خونه خودم ناهار خوشمزه ای درست کردم .همسر فرمودند وقتی با دقت کار میکنی ، حقا نتیجه عالی آن را می بینی.

ساعت 3 هم  نوبت دکتر داشتم که وقتی مطب شان رفتم ، دیدم نیامده اند ؛چون کسالت پیدا کرده اند.خدا عمرشان را طولانی بفرماید.

چه چهارشنبه هایی!

سلام.صبح روز چهارشنبه مهر ماهی تون به خیر

یک هفته ای میشه(نهمین روز یعنی از یک هفته بیشتر) که  نوه جون دوازده ساله ام کلاس هفتم را شروع کرده.رفتار ناظم ها (اجرایی و پرورشی و ...)را نپسندیدم.(صبح ها باهاش پیاده رفته ام تا در مدرسه)(فقط سه روز).وقتی میاد خونه برای ناهار(ساعت دو ونیم)منو سر سفره می بینه.عشق منه این پسر(به شدت عصبانیه از بازگشایی مدرسه ها و انجام تکالیف).متاسفم که نمی تونه کنار بیاد(بپذیره که بچه مدسه ای است).متفاوت رشد کرده.تو خونه ما پدرش متفاوت بزرگ شده.نگرانم براش.مادر دکترا و پدر دکترا و پسر متنفر از درس و مدرسه(میخواد غیر رسمی دانش اندوزی کنه)(زیر بار مقررات خشک نمی خواد بره).آخی چه سخت بهش میگذره.

دیروز خونه شون بودم که از مدرسه اومد و گفت داشته با بطری آب میخورده یه پسر درشت جثه زده زیر بطری و لباسش خیس شده.معلم عربی هم بهش گیر داده تکالیفت کامل نیست و جریمه میشی ده مرتبه از روی درس بنویسی.میگفت عربی برای چی بخونم؟واین در حالیه که گاهی اوقات در حال حفظ کردن سوره مدثر می بینمش.(و دو سومش را حفظ کرده ،برام خونده).آخی عزیز دلم!چقدر ناراحتم که ناراحت شده ای.(من که وقتی بچه هام دندان در می آوردند گریه می کردم براشون باید شاهد اذیت شدنش باشم).مامانش و باباش میگن باید به قبول برسی و عادت کنی.کاش راه دیگری هم بود.ازاول هم مهد کودک رفتن را دوست نداشت(باباش هم بچه 3تا پنج ساله بود از مهد کودک گریزان بود).

دعا می کنه باد بیاد ابر بشه تا مدرسه شون تعطیل شود و من میگم  : وقتی مدرسه می رفتم ؛ زمستانی برف تا زانوی ما بود ولی باز  مدرسه می رفتیم.پدر بزرگش(همسرجان )میگه  :«پسر باید تحمل رنج را پیدا کند(مرد باید که در کشاکش دهر /سنگ زیرین  آسیا باشد).برای آینده اش لازمه .رحم بر او نیاور.زیان دارد..»

همه روزاتون را با شادی و نشاط آغاز کنید.هوا دیشب حنک بود.

به نظر عاقبت به خیری توش بود

روز یکشنبه از ساعت یازده منزل نوه جون بودم تا ساعت پنج عصر.

گرچه تو نوبت ویزیت دکتر مرکز دیابت بودم ولی بر من سخت گذشت.

خمه سالمند و سالخورده که من تازه یکی از با انرژی ترین ها بودم.

خیلی خوب گوش دادم به خانمی که پسر بیمار روانی داشت.

بعد که خانم دکتر ویزیتم کردند و فرمودند بدون آزمایش آمده ای و تکرار نشود یاد مدرسه هام افتادم.که تکلیف اگر نداشتم توبیخ می شدم و کم پیش می امد.

بعد رفتم دارو خونه و بعد به نوه جون زنگ زدم برم خونه شون چون دکتر خون شناس نزدیک اوناست و ..

خدا به شما شادی  و سلامتی دهد و از غم ها ی احتمالی رهایی یابید.

دقیقا نمی دونم چرا دیروز انرژی نداشتم.شاید مهمان داشتن در هفته گذشته انرژی بدنم را تخلیه کرد