نوشته بود :«اگر نتونم آزادانه بنویسم نمی نویسم
اینو نه
اونجوری نه
نه نه نشد
دوباره
آهسته آهسته
با احتیاط
خب حالا شد
ولی تا نگا میکنم می بینم اصلا این که نوشتم اونی نیست که میخواستم بگم .
قهر میکنم
نوشته ام را پاره میکنم می اندازم تو زباله دان
و از نوشتن منصرف میشم»
براش نوشته بود :
«عزیزتر از جانم!
بهتره آدم با واقعیت زندگی کنه، من و تو یا خیلی بیشتر از ما ها هم نمی تونه این وضعیت رو عوض کنه ؛ پس بهتره خودمون رو اذیت نکنیم و سرمونو با درس خوندن و ورزش کردن و ... گرم کنیم»
ولی من در جوابش چیزی ننوشتم.
بر شما مبارک باد این ماه و همه ماه های زمستان نیز هم.
خوشحالم که با شما دم خور هستم در فضای مجازی.میایید و می روید و من از اثر انگشتان پاتون پی می برم اینجا تنها نیستم.
یه روز تو وبلاگ قدیمیه ام نوشتم تصور کنید زنی کنار پل خواجو تو این دهنه های زیر پل که جوان تر هم آواز خوانی خود را تمرین میکنند نشسته باشد و با صدای جریان آب از غصه هایی گفتگو کنه که در طی سالهای زندگی پیرش کرده است.آن زن عاریه بود که چون پرخاش می کرد به رهگذرانی که بهش تیکه می انداختند بهش میگفتند عاریه دیووووونه ولی زنی بود که منو به تفکر وامیداشت.چرا همانند گربه ها در اطراف سطل زباله ها بساط پهن می کند و از زباله ها تغذیه میکند.
عاریه دیووونه(دیوانه)زن بی آزاری بود برای بچه ها.بار اول که دیدمش شاید پنج ساله بودم.داداش نوجوانم دستم را گرفت و تا نزدیکیاو برد و به محل زندگی اش که یه توالت عمومی وسط شهر بود سنگ زد تا از آنجا بیرون بیاید و هیجان زده اش کند .اماتا عاریه دیووونه از درب توالت عمومی خروشان بیرون آمد برادر نوجوانم مرا تنها گذاشت و فرار را بر قرار ترجیح داد .من آن روز کودکانه گریه کردنم را به یاد می آورم ولی نه آن زن پیر به من آزاری رساند و نه من از فکر او دیگر بیرون رفتم ولی همیشه در ذهنم نقش بست به روان آدماتوجه داشته باشم.
خدایش بیامرزد زن بی آزار را که بی خانمان بود.گاهی تا سالها او را تو جوب خیابون پناه گرفته از سرما می دیم .گاهی تکه لباسی به او داده می شد ولی آیا زمستان های سرد را چگونه می گذرانده است.
اینم از اخرین روز هشتمین ماه سال و دومین ماه پاییز مون.به همین سرعت هشت ماه از سال 1405 هم تمام شد و ...
گاهی باورمون نمیشه این من بودم دوام آوردم.تاب آوردم.سختی ها را دیدم و از پا در نیامدم. شادی هایی را هم تجربه کردم.اگر به مامان من می گفتند نگران غذا نخوردن هاش نباش/وقتی کودک بودم/سخت جان است/باورش نمی شد.خود مامان تعریف می کرد فقط کیک یزدی می خوردی،از دید دیگر بچه ها دور نگه می داشتم ،چون قوت غالب تو بود،تا زنده بمونی با خوردنش.می گفتند به زور غذا را حلق اش کن ، ولی در پروژه غذا دادن به تو ، شکست می خوردم.خدا را شکر زنده موندی و خودت هم مادر شدی و با مشکلات مشابه روبرو شدی و به درک من نائل شدی.
خودم هم گاهی زمزمه می کنم ما را به سخت جانی خود ،این گمان نبود.
سوآل همیشگی دانشجو ها از من در بخش روان پزشکی
استاد!
اگر ازدواج کنیم و همسرمان باعث شود بیمار روانی شویم چه شود؟
این خانومای بستری برای ما گفته اند بعد از ازدواج شان و به دلیل رفتار همسرشان روانی شده اند وگذرشان به اینجا افتاده.
راستش را بخواهید ما دیگه میلی به ازدواج نداریم؛ اگرهمسر باعث شود پای ما به اینجا باز شود.
آیا واقعا داشتن همسر باعث می شود ما روانی شویم؟
بعضی بیماران افسردگی دارند و همه راه ها را به روی خود بسته دیده اند.
پس آن جمله که میگه :«یا راهی خواهم یافت یا راهی خواهم ساخت »کی و کجا معنا می دهد.
شما از چث جی پی تی همین سوآل را بپرسی جامع و کامل پاسخ خواهد داد.
آیا نوع انتظارات ما از ازدواج منجر به بیماری روانی می شود یا طرف مقابل؟(در اینجا همسر).
معمولا به دانشجوها گفته ام وقتی در ذهن مان می گذرد که مردی سوار بر اسب سفید میاد و ما را بر ترک اسب خود سوار می کند و بر فراز ابرهای خوشبختی به پرواز در می آید بیمار شدن محتمل تر می شود.
واقعا من کی ام که این خواستگار یا خواهان خودش را کوچیک می کند و درخواست دوستی و یا ازدواج می دهد؟
آیا من خودم را و نقاط ضعف و قوتم را می شناسم؟
نکند مث اون کلاغه که قالب پنیری به دهان داشت و بر درختی در گذرگاهی نشسه بود و با شنیدن بهبه گفتن های روباهه منقارش را گشود/گول خورم ملس است.
نکند مث اون خروسه که روباهه بهش گفت پدرت را می شناختم صدای قشنگی داشت چشمامون را می بندیم و آواز خود را در معرض شنیدن قرار میدیم؟
دانشجو ها بلافاصله از من سوآل می کردند شما در زندگی موفق بوده اید؟خوشحال بوده اید؟خوشبخت شده اید؟
حالا در سن 68 سالگی دو تا پسرم که ازدواج کرده اند به روابط عاطفی فیما بین پدرشان و من دقیق توجه می کنند.کی زودتر از کوره در میره؟کی نسبت به آن دیگری گذشت نشان میده؟کی پایان دهنده به بحث و کل کل کردن هاست؟