نچاق

وبلاگ خاطرات

نچاق

وبلاگ خاطرات

هفته خاصی بود این هفته!

 به لحظات پایانی روز چهارشنبه داریم نزدیک میشیم.

دختر کوچولو(نوه جونی)با دمش گردو می شکست که فردا پیش دبستانی شون تعطیله و میتونه بره مهمونی خونه مادر مهربون مامان خودش(مامان جون زهرا)

هفته ای که گگذشت لحظات بیشتری را با من گذراند چرا که مادرش از همون روز شنبه رفت تهران سفر کاری و تا یکشنبه ساعت ده شب با من بود روز دوشنبه هم چون برادر سیزده ساله اش بیمار بود و مدرسه نمی رفت و در خانه بود با من بودند  سه شنبه هم که بیماری برادرش شدت بیشتری پیدا کرد آورده شدند خانه ما و امروز هم از ساعت دوازه و ربع با من بود تا هفت شب.مادر و پدرش واقعا از کنار او بودن شانه خالی کردند و گذاشتند با من باشد.حتما براش جالب بوده که ساعت هفت موقع خداحافظی با من به پدرش اصرار می کرد مادرجان را ببریم خانه مان.

سلام.صبح به خیر .آخرین چهارشنبه آبان ماه هم فرا رسید.

هر چهارشنبه تو ذهن من یه روز خاص از هفته است.

واگر آخرین چهارشنبه  از یه ماه هم باشد که دیگه خاص تر.

روزای چهارشنبه را دریابید.روز دعا کردنه.امن یجیب بخونید.وبه عزیزان تون دعا کنید.بگذریم که پنج شنبه ها هم اختصاص میدیم به رفتگان خاک.

از دیروز عصر ساعت سه تا الان دیگه مسئولیتی در قبال نوه به عهده ام نیست چون مادر نوه ها /عروس خانم شماره یک/همسر پسر ارشد از تهران به اصفهان رسید.خوشبختانه با وجود بیمار بودن نوه اول پسر سیزده ساله همه چیز به خوبی و خوشی به پایان رسید

زندگی چه سرعتی داره برای جوانان امروزی !

خدا روح پاک مامان و بابا و خواهر و برادر را شاد کند که با کمک های انسان دوستانه شان مانع می شدند آب تو دلم تکان بخورد ،وقتی جوان بودم و بچه هام کوچک بودن  و شاغل هم بودم.

اینم آخرین دوشنبه ماه آبان

دیروز مریم /همون مامان مستاصل طبقه یکم منزل ما/زنگ زد گفت میایی بریم استخر؟گفتم مامان نوه جون رفته سغر کاری به تهران و من درگیر اویم.گفت مانع مان نیست می بریمش.

عذر خواستم و جواب منفی/عدم موافقت /دادم.

گفت تو دیگه بچه هاتو بزرگ کردی نوبت به خودت رسیده.

در جوابش حرفی نزدم.

ولی از این توصیه خوشم نیامد.

بعد که فکرامو کردم دیدم پسرش باعث شده توصیه اش را نپسندم.

کاش پسرش عملکرد بهتری داشت.

سفر مسافران به سلامت باد.

مامان نوه ،عروس خانم بزرگه، به تهران سفر کاری داشته و دخترک ناز دیشب در خانه ما به سختی خوابش برد.صبح هم با لب و لوچه آویزان راهی پیش دبستانی شد.دلم کباب شد وقتی به خاطرم آمد پسر دومم را هر صبح با اکراه او می بردم مهد کودک.